Remittances Pull Farmers Deeper Into Debt, Research Finds

Posted by: | Posted on: March 12, 2019

Remittances Pull Farmers Deeper Into Debt, Research Finds

13 March 2019


FILE PHOTO - Cambodian migrant workers sit in a bus upon arrival at Cambodia-Thailand's international border gate in Poipet, Cambodia, from Thailand, Tuesday, June 17, 2014.
FILE PHOTO – Cambodian migrant workers sit in a bus upon arrival at Cambodia-Thailand’s international border gate in Poipet, Cambodia, from Thailand, Tuesday, June 17, 2014.

The study found that families receiving remittances saw an average increase in debt of 6 percent.WASHINGTON DC — 

Remittances sent home by Cambodian migrant workers result in their families falling deeper into debt as they become more prone to borrowing, a study has found.

The report, “The Cambodia Debt Trap? A Study of the Relationship Between Remittance and Household Debt”, published in January by the Future Forum think tank, found that households that received more remittance payments tended to rely more heavily on loans from banks, microfinance institutions, and private lenders.

“The situation of remittances and debt in the Cambodian context in the short run can be viewed positively as it helps migrant families ensure their living requirements [are met], such as food, transport, and accommodation,” wrote Lor Samnang, the lead researcher.

But in the long term, Samnang found that families become over-indebted as loans are used to finance unprofitable ventures.

The study found that families receiving remittances saw an average increase in debt of 6 percent.

Some 2 million Cambodians work overseas in countries such as Thailand, South Korea, Japan, Malaysia, and Singapore, predominantly in low-paid jobs such as construction, fisheries, manufacturing, farming, and the service industry.

They send home more than $400 million annually, according to the World Bank.

“Debt has forced many into migration, but what we’ve found is not only that,” said Ou Virak, president of the Future Forum. “We’ve found out that those who have migrated are indebted even further after they have more money. It’s now not only debt that has forced them to migrate, but migration is putting them deeper in debt.”

The Coalition of Cambodian Farmer Community, a farmers association, said debt was the second most important issue facing farmers after lack of market access for their produce.

“The main factor is their livelihood, which is getting harder and harder,” said Theng Savoeun, coordinator of Coalition of Cambodian Farmer Community. “Their agricultural work in rural areas is getting tougher. Their rice or agricultural products do not have enough market. These have forced them to migrate or seek other jobs.”

Formal lenders may charge interest rates as high as 20 percent per annum, while informal lenders often charge more.

“Prices do not enable our farmers to make more profit to pay their debt,” said agriculture expert Yang Saign Koma, chairman of the board of directors of the Grassroots Democracy Party. “We’ve seen this getting worse and worse. At the end of the month, they are worried about finding money to repay debt. This will become a big catastrophe for Cambodia in the next four or five years.”

Former opposition politicians have criticized Cambodian agricultural policy for its failure to find markets for farmers and boost production.

“This is a big deal,” said Mu Sochua, vice president of the banned Cambodia National Rescue Party. “People migrate because of debt. The debt is not used only for meeting the needs of their agriculture, but to pay for other services like health and education for their children. These should be free, but they are not available.”

The study also found that only about a third of loans were used to finance economic activities, with most of the debt going on essentials and non-profitable spending. It recommends a financial literacy program and support from major financial institutions and the authorities.

“At the moment I see that this is a topic that must be debated to pressure banking institutions, especially microfinance, to pay more attention before giving out loans,” said Virak. “They are worried to lose their money when people are unable to pay back and they cannot confiscate their houses or rice fields or farm. Therefore they must be cautious.

“I believe that putting pressure on the banks is a more effective measure.”

ការ​ស្រាវជ្រាវ​ថា​ប្រាក់​បញ្ញើ​ធ្វើ​ឱ្យ​គ្រួសារ​ជន​ចំណាកស្រុក​ជំពាក់​បំណុល​កាន់តែ​ខ្លាំង

05 មិនា 2019


រូបឯកសារ៖ ពលករចំណាក​ស្រុក​កម្ពុជាធ្វើដំណើរឆ្លងព្រំដែន​ថៃចូល​ប្រទេស​កម្ពុជា តាមច្រកខេត្តសាកែវ ប្រទេសថៃ កាលពីថ្ងែទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៤។
រូបឯកសារ៖ ពលករចំណាក​ស្រុក​កម្ពុជាធ្វើដំណើរឆ្លងព្រំដែន​ថៃចូល​ប្រទេស​កម្ពុជា តាមច្រកខេត្តសាកែវ ប្រទេសថៃ កាលពីថ្ងែទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៤។

ក្នុងឆ្នាំ​២០១៨ ពលករចំណាកស្រុក​​ផ្ញើ​ប្រាក់​ចំនួន​៤១៤​លានដុល្លារ​ទៅ​ឱ្យ​ក្រុមគ្រួសារ។ នេះ​បើ​តាម​តួលេខ​ឆ្នាំ​២០១៨​របស់​ធនាគារ​ពិភព​លោក។វ៉ាស៊ីនតោន — 

ប្រាក់​បញ្ញើពីក្រៅ​ប្រទេស​របស់ពលករ​ចំណាក​ស្រុក​មិនអាច​ជួយ​ដោះបន្ទុក​ប្រាក់​បំណុលរបស់​ក្រុមគ្រួសារ​ទេ។​ ផ្ទុយទៅវិញ​ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​អន្ទាក់​មួយ​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ការ​ជំពាក់​បំណុល​កាន់តែ​ខ្លាំងឡើង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​យូរ​ ដែល​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​កសិករធ្លាក់​ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ​កាន់តែ​ជ្រៅ។ នេះ​បើតាម​លទ្ធផល​នៃ​ការសិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​មួយ។​

ការសិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​របស់​វេទិកា​អនាគតបាន​ចេញផ្សាយ​កាលពី​ខែ​មករា​ ដោយ​ពិនិត្យ​លើទំនាក់​ទំនង​គ្នា​រវាង​ប្រាក់​ដែល​ពលករ​ចំណាក​ស្រុក​ផ្ញើ​ពី​បរទេស​និង​ការ​ជំពាក់​បំណុល​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ បាន​រក​ឃើញ​ថា ដោយ​សារ​តែ​សំអាង​លើ​ប្រាក់​បញ្ញើ ក្រុមគ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​ប្រថុយខ្ចី​បុល​ប្រាក់​ពី​ធនាគារ ស្ថាប័ន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​ឬពី​អ្នក​ផ្តល់​ប្រាក់កម្ចី​ឯកជន​យក​មក​ចំណាយ​ ដើម្បីពង្រីករបរ​កសិកម្ម និង​ការ​ចំណាយ​ប្រចាំថ្ងៃ​លើ​សេវា​សុខាភិបាល​ កម្មវិធី​បុណ្យទាន​ និង​ទិញ​សម្ភារៈ​ប្រើ​ប្រាស់ជាដើម។​

ការសិក្សា​ស្រាវជ្រាវដែលមាន​ចំណងជើង​ថា​« អន្ទាក់​បំណុល​កម្ពុជា? ការ​សិក្សា​ពីទំនាក់ទំនង​រវាង​ប្រាក់បញ្ញើ​និង​បំណុល​គ្រួសារ‍»​បាន​បន្ថែម​ថា៖

«ស្ថានភាព​នៃ​ប្រាក់​បញ្ញើ​និង​បំណុល​ក្នុង​បរិបទ​កម្ពុជាក្នុង​រយៈពេល​ខ្លី គឺ​ប្រាក់​បញ្ញើ​ទាំង​នេះអាចចាត់​ទុក​ថា​ ជា​វិជ្ជមាន​ដោយ​សារ​វា​ជួយ​ក្រុម​គ្រួសារពលករ​ចំណាកស្រុក​សម្រេច​បាន​តម្រូវការ​ក្នុង​ជីវភាព​ ដែល​មាន​ដូចជា​អាហារ មធ្យោបាយធ្វើ​ដំណើរ និង​លំនៅដ្ឋាន។ ប៉ុន្តែ​ក្នុ​ង​រយៈពេល​យូរ​ គ្រួសារ​ពលករ​ចំណាក​ស្រុក​អាច​នឹង​ជាប់​ជំពាក់​បំណុល​កាន់តែ​ច្រើន​ ដោយ​សារ​តែប្រាក់​កម្ចី​មិន​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ប្រាស់ដើម្បី​បង្ក​បង្កើន​ផល​ទេ‍‍»។​

លោក​អ៊ូ វីរៈ​ ប្រធាន​វេទិកា​អនាគត​បាន​បញ្ជាក់​ថា៖

«កត្តា​ដែល​គាត់​មាន​បំណុល​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​យើង​រក​ឃើញ​គឺ មិន​មែន​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​ទេ។ យើង​រកឃើញ​ថា​ អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​បន្ទាប់ពី​គាត់​មាន​លុយ​ច្រើន​ ហើយ​បាន​គាត់​បន្ត​មាន​បំណុល​ច្រើន​ជាង​មុនទៅទៀត។ មិនមែន​បំណុល​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​ចំណាកស្រុក​ទេ​ ឥឡូវ​នេះ​ចំណាក​ស្រុក​ធ្វើ​ឱ្យ​គាត់​មាន​បំណុល​ថែម‍។ នេះជា​ការ​សិក្សា​មួយ​ដែល​យើង​មើល​ឃើញ​ខុស​ពី​ទិន្នន័យ​ដទៃ»។​

ការ​សិក្សា​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​លោក​ ឡោ សំណាង អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​នៃ​វេទិកា​អនាគត​បាន​បន្ថែម​ថា ប្រាក់​បញ្ញើ​បាន​រួមចំណែក​ធ្វើ​ឱ្យ​បន្ទុក​បំណុល​កើន​ឡើង​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​៦​ភាគរយ​ដែរ។

បច្ចុប្បន្ន​មាន​ពលករ​ខ្មែរ​ចំនួន​១,៨លាន​នាក់​ធ្វើ​ការនៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ​នៅ​តាម​ឧស្សាហកម្ម​គ្រឿង​សមុទ្រ សំណង់ រោងចក្រ​កាត់ដេរ​ រោងចក្រផលិតកង់ ឧស្សាហកម្ម​ទេសចរណ៍ និង​តាម​ចំការ​ដំណាំ​ជាដើម។ ​ពួកគេ​ផ្ញើ​ប្រាក់​ទៅ​ក្រុម​គ្រួសារ​វិញ​ជាច្រើន​រយ​លាន​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយឆ្នាំៗ។ ក្នុងឆ្នាំ​២០១៨ ពួកគេ​ផ្ញើ​ប្រាក់​ចំនួន​៤១៤​លានដុល្លារ​ទៅ​ឱ្យ​ក្រុមគ្រួសារ។ នេះ​បើ​តាម​តួលេខ​ឆ្នាំ​២០១៨​របស់​ធនាគារ​ពិភព​លោក។

សម្ព័ន្ធ​សហគមន៍​កសិករ​កម្ពុជា​បាន​បញ្ជាក់​បន្ថែមថា បំណុល​ជា​បញ្ហា​ដ៏​ធំ​ទីពីរ​ដែល​កសិករ​ប្រឈម​មុខ​ បន្ទាប់​ពីបញ្ហា​កង្វះ​ទីផ្សារ​សម្រាប់កសិផល។ ​កសិករ​ខ្មែរ​ជំពាក់​ប្រាក់​កម្ចី​ពី​ស្ថាប័ន​ហិរញ្ញវត្ថុ​យ៉ាងហោចណាស់​ពី​២​រហូតដល់​៥ស្ថាប័ន។

លោក​ថេង សាវឿន ប្រធាន​សម្ព័ន្ធ​សហគមន៍​កសិករ​កម្ពុជា​បាន​បញ្ជាក់​បន្ថែម​ថា បំណុល​និង​ចំណាក​ស្រុក​ជា​បញ្ហា​ពីរ​ដែល​វិលវល់​ប្រទាក់​ក្រឡា​គ្នា៖

«អីចឹង​កត្តា​សំខាន់​គឺ​ជីវភាព​របស់​គាត់​កាន់តែ​យ៉ាប់យឺន​ ហើយ​ការ​ប្រកប​មុខ​របរ​នៅ​តាម​តំបន់​ជនបទ​ គឺ​ពិបាក​ទៅទៀត ​គឺ​ស្រូវ​ឬ​ផលិត​ផល​កសិកម្ម​គាត់​មិន​មាន​ទីផ្សារ​គ្រប់​គ្រាន់​ ហ្នឹង​ហើយ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ពួកគាត់​ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក ទៅ​ប្រកប​មុខ​របរ​ផ្សេងៗ។ អ្នក​ខ្លះ​រត់ម៉ូតូឌុប​ អ្នកខ្លះ​ធ្វើ​សំណង់​ អ្នកខ្លះ​ធ្វើ​លើ​សេវាកម្ម​ ឬក៏​អ្នកខ្លះ​ជា​អ្នកលាងចាន​ ឬ​ក៏​លក់ដូរ​បន្តិច​បន្តួច​សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ និង​ដោះស្រាយ​បំណុល​ធនាគារ​ដែល​គាត់​ជំពាក់‍»។​

រូបឯកសារ៖ ធនាគារ​អេស៊ីលីដា​ ប្រចាំរាជធានីភ្នំពេញ កាល​ពី​ថ្ងៃទី១៩ កុម្ភៈ ២០១៧។ (នៅ វណ្ណារិន/VOA)
រូបឯកសារ៖ ធនាគារ​អេស៊ីលីដា​ ប្រចាំរាជធានីភ្នំពេញ កាល​ពី​ថ្ងៃទី១៩ កុម្ភៈ ២០១៧។ (នៅ វណ្ណារិន/VOA)

អត្រា​ការប្រាក់​ដែល​កសិករ​ខ្ចីពី​ធនាគារ​និងស្ថាប័ន​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុងរង្វង់​២០​ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំៗ ខណៈ​ដែល​ការ​ខ្ចីប្រាក់​ពី​អ្នក​ចង​ការ​ប្រាក់​ឯកជន​មាន​រហូតដល់​ជិត​៣០​ភាគរយ។ ​បច្ចុប្បន្ន​សមាគម​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​កម្ពុជា​មាន​សមាជិក​ចំនួន​៩៦​ស្ថាប័ន។

អ្នក​ជំនាញ​កសិកម្ម​មើល​ឃើញ​ថា ទន្ទឹម​គ្នា​នឹងចំនួន​ស្ថាប័ន​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​នៅ​កម្ពុជា​មាន​ការ​កើន​ឡើង ​ចំនួន​កសិករ​ខ្មែរជំពាក់​បំណុល​ស្ថាប័ន​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​ក៏​កាន់តែ​ច្រើនដែរ ហើយ​ហានិភ័យ​នឹង​កើត​មាន​ឡើងក្នុងរយៈពេល​បួន​ឬប្រាំឆ្នាំ​ទៅមុខ​ទៀត ​បើ​សិន​ជា​មិន​មាន​ការ​កែ​ប្រែ​គោលនយោបាយ​ទេ​នោះ។

លោក​បណ្ឌិត​យ៉ង សាំង​កុមារ អ្នក​ជំនាញ​កសិកម្ម​និង​ជា​ប្រធាន​គណៈកម្មាធិការ​នាយក​នៃ​គណបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ​មូលដ្ឋាន​ មើលឃើញ​ថា​ ក្រៅ​ពី​ខ្ចី​បំណុល​ដើម្បី​ដោះសា្រយ​ជីវភាព​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ដែល​កសិករ​ពិបាក​រក​ប្រាក់សង​វិញ​ឱ្យ​ទាន់​ពេល ក៏​នៅ​មាន​អ្នកខ្លះ​ទៀតដែល​ពួក​គាត់យក​មក​វិនិយោគ​លើ​របរ​កសិកម្ម​ ហើយជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​ប្រឈម​ផងដែរ។

លោកយ៉ង សាំង​កុមារ បាន​បន្ថែម​ថា៖ «ក៏​ប៉ុន្តែ​វិស័យ​កសិកម្ម​យើង​គួរ​ឱ្យ​អភ័ព្វ​ទាក់ទង​នឹង​បញ្ហា​ទីផ្សារ​ និង​ការ​ប្រកួតប្រជែង​ ទាក់ទង​តម្លៃ​ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​កសិករ​ភាគច្រើន​មិន​សូវ​បាន​ប្រាក់​ចំណេញដើម្បី​យក​មក​ដោះ យក​មក​សង​បំណុល។ យើង​ឃើញ​បញ្ហា​ហ្នឹង​កាន់តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ​គឺដាច់ខែ​មិន​ទាន់​ទេ​ ពួកគាត់​មាន​ការ​ភ័យខ្លាច​ក្នុង​ការ​រកលុយ​ដើម្បី​សង​គេ។ រឿងហ្នឹង​វា​អាច​ជាហានិភ័យ​មួយ​ធំ​សម្រាប់​កម្ពុជា​យើង​ក្នុង​រយៈពេល​៤ ឬ៥​ឆ្នាំ​ខាងមុខ​ទៀត‍»។​

អតីត​គណបក្ស​ប្រឆាំង​បាន​រិះគន់​គោល​នយោបាយ​កសិកម្ម​កម្ពុជា​ថា​ បរាជ័យ​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​ទីផ្សារ​សម្រាប់​កសិករ​និង​សម្រួល​ដល់​ការ​ផលិត។

​លោកស្រី​មូរ សុខហួរ អនុប្រធាន​គណបក្ស​សង្គ្រោះជាតិ​បាន​បញ្ជាក់​ថា៖

«រឿងនេះ​ធំ​ណាស់។ រឿង​ចំណាក​ស្រុកនេះ​ដោយសារ​បំណុល​ ពីព្រោះ​បំណុល​នេះ​មិន​មែន​យក​មក​ត្រឹមតែ​ជា​របរ​កសិកម្ម​របស់​គាត់​ទេ។ បំណុល​នៃ​កសិករ​គាត់​ខ្ចី​មក​ដើម្បី​យក​ទៅ​បង់​សេវា​ដទៃ​ទៀត​ដែល​គួរតែ​ជា​សេវា​រដ្ឋ​ ដូចជា​សេវា​សុខភាព​ សេវា​អប់រំ​របស់​កូនចៅ​គាត់។ វា​អត់​មាន‍»។​

លោកស្រី​មូរ សុខហួរ ​បញ្ជាក់​ថា​ តម្លៃ​ដើម​សម្រាប់​ផលិត​របស់​កសិករ​កម្ពុជា​មាន​តម្លៃខ្ពស់​ ហើយ​អត្រា​ការ​ប្រាក់​ក៏​ខ្ពស់ដែរ។​

«តួនាទី​របស់​រដ្ឋាភិបាល​គឺ​ត្រូវ​ធ្វើ​ម៉េច​ជួយ​នៅ​គ្រប់​វិធានការ​ ដើម្បី​ឱ្យ​កសិករ​យើង​បញ្ចុះ​នូវ​តម្លៃ​ផលិត ​ហើយ​នៅ​ក្នុ​ងហ្នឹង​គឺ​អត្រា​ការប្រាក់‍»។​

ក្រុមគ្រួសារ​ពលករ​ដែល​ជំពាក់​ប្រាក់​ធនាគារ និង​គ្រឹះស្ថាន​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​មាន​ចំនួន​៦៦,៥០​ភាគរយ ​និងពី​អ្នក​ផ្តល់​ប្រាក់​កម្ចី​មិន​ផ្លូវការ​មានចំនួន​៣៣,៥០ភាគរយ។​ ក្នុង​ចំណោម​នេះ​គឺ​មាន​តែ៣៦,៧៦​ភាគរយ​ដែល​ខ្ចីប្រាក់​មកប្រើប្រាស់​ក្នុងការ​ពង្រីក​មុខរបរ។ ​នេះ​បើ​តាម​ការ​រកឃើញ​របស់​វេទិកា​អនាគត។

កសិករម្នាក់ពិនិត្យមើលដើមស្រូវ នៅក្នុងឃុំស្រយ៉ូវ ខេត្តកំពង់ធំ ថ្ងៃ​ទី​១៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៩។ (ស៊ុន ណារិន/VOA)
កសិករម្នាក់ពិនិត្យមើលដើមស្រូវ នៅក្នុងឃុំស្រយ៉ូវ ខេត្តកំពង់ធំ ថ្ងៃ​ទី​១៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៩។ (ស៊ុន ណារិន/VOA)

របាយការណ៍​បានផ្តល់​អនុសាសន៍​ឱ្យអ្នក​ដែល​ខ្ចី​ប្រាក់​ត្រូវ​មាន​ចំណេះដឹង​ខាង​ផ្នែក​ហិរញ្ញវត្ថុ​ ការ​គាំទ្រ​និង​ការ​ការពារ​ខាងផ្នែក​ស្ថាប័ន ហើយ​កត្តា​ទីពីរ​គឺ​ស្ថាប័ន​ផ្តល់​ហិរញ្ញវត្ថុ​ត្រូវ​ជួយ​ណែនាំ​អ្នក​ខ្ចី​ប្រាក់ឱ្យ​ប្រើប្រាស់​ថវិកា​ឱ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​ ក៏ដូច​ជា​កំណត់​បរិមាណ​ខ្ចី​ក្នុង​មួយ​គ្រួសារ ​និង​ដោយ​មិន​យក​ចំនួន​ប្រាក់​បញ្ញើ​របស់​ពលករ​ជា​កត្តា​កំណត់​លើ​ការ​ផ្តល់​កម្ចី​ទេ។

លោក​អ៊ូ វីរៈ​ បាន​បន្ថែម​ទៀត​ថា​ រដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​គិត​គូរ​រៀបចំ​ច្បាប់​ស្តីពី​ការ​ក្ស័យធុន​កម្រិត​បុគ្គល​ផងដែរ​ ដើម្បី​ជៀស​វាង​ពលរដ្ឋ​បាត់​បង់​ផ្ទះសម្បែង​និង​ដីធ្លី​ដោយសារ​តែ​ប្រាក់​បំណុល។

លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ គឺ​ជា​ប្រធានបទ​មួយ​គួរតែ​ជជែក​គ្នា​ដើម្បី​ដាក់​បន្ទុក​ឱ្យ​ធនាគារ​ ជាពិសេស​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​ គឺ​គាត់​ត្រូវតែ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​មុន​នឹង​ឱ្យ​ខ្ចី ហើយ​គាត់​ព្រួយបារម្ភ​ខ្លាច​បាត់​លុយ​គាត់​ នៅ​ពេល​ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​គ្មាន​លទ្ធភាព​ ហើយ​គាត់​មិន​អាច​រឹប​អូសផ្ទះ​ ឬ​មួយ​ក៏ដីស្រែ និងដីចំការ​បាន គឺ​គាត់​ត្រូវមាន​ការ​ប្រុងប្រយ័ត្ន​ ហើយ​ការ​ប្រុងប្រយ័ត្នហ្នឹង​គឺ​មានតែ​ការ​ខ្ចី​មួយ ដែល​ផ្តោត​តែ​លើ​ការ​វិនិយោគ​ពិតប្រាកដ​មួយ។ ខ្ញុំ​ថា​ ការ​ដាក់​បន្ទុក​ទៅ​លើ​ធនាគារ​ជាម្ចាស់​កម្ចី​ គឺ​ជាយន្ត​ការ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​មួយ​ដែរ‍»។

លោក​យ៉ង សាំងកុមារ​ ស្នើ​ឱ្យបែង​ចែក​ឥណទាន​សម្រាប់​កសិករ​ដែល​យក​ការប្រាក់​ទាប​ និង​រយៈពេល​សងវិញ​យូរឆ្នាំ​ ដើម្បី​ជួយ​សម្រួល​ដល់​ការ​ប្រកបអាជីវកម្ម​លើ​វិស័យ​កសិកម្ម​នេះ។

«ដោយ​ឡែក​នៅ​កម្ពុជា​យើង​ហ្នឹង​ គឺ​ស្ថាប័ន​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ដែល​ផ្តល់​ទុន​ឱ្យ​កសិករ​ គឺ​ការប្រាក់​ខ្ពស់​ ហើយ​រយៈពេល​សង​ក៏​វា​មិន​សូវ​អំណោយ​ផល។ ជាពិសេស​ទៀត ​វា​អត់​មាន​ការផ្គុំ​ភ្ជាប់​គ្នា​ពី​ការ​គាំទ្រ​ការងារ​បច្ចេកទេស​ និង​ការងារ​ទីផ្សារ​អីចឹង។ អ្នក​បោះឆ្នោត​ទុន គឺ​បោះតែ​ទុន​ទៅ​ ហើយ​ក្រៅពី​ហ្នឹង​កសិករ​យើង​អត់​មាន​ការ​គាំទ្រ​ដិតដល់។ អីចឹង​ វា​ជា​ហានិភ័យ​មួយ​ខ្ពស់។ អីចឹង​យើង​ត្រូវ​កែ​លម្អ​រឿង​ហ្នឹង។ កែលម្អ​នូវ​គោលការណ៍​ឥណទាន​ ហើយ​នឹង​បង្កើន​នូវ​ការគាំទ្រ​ពី​រដ្ឋាភិបាល​ លើ​សេវា​សាធារណៈ ​លើ​ការងារ​បច្ចេកទេស​ ការងារ​ទីផ្សារ​ និង​ការងារ​ធារាសាស្ត្រ​ជាដើម‍»។​

និន្នាការ​ពិភព​លោក​បាន​បង្ហាញ​ថា​ ក្នុង​មួយឆ្នាំៗ​ពលករ​ចំណាកស្រុក​ផ្ញើ​ប្រាក់ទៅ​ក្រុម​គ្រួសារ​ជាច្រើន​ពាន់​លាន​ដុល្លារ។ ក្នុងឆ្នាំ​២០១៦ ពលករ​ចំណាក​ស្រុកនៅ​តំបន់​អាស៊ីបាន​ផ្ញើ​ប្រាក់​ទៅ​ឱ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​ចំនួន​២៤០​ពាន់​លាន​ដុល្លារ។ ក្នុងនោះពលករ​ចំណាក​ស្រុក​ឥណ្ឌា ចិន និង​ហ្វីលីពីន​ បាន​ផ្ញើ​ប្រាក់​បញ្ញើ​ទៅ​ក្រុមគ្រួសារ​ច្រើន​ជាង​គេ​ ដោយ​ឥណ្ឌា​មាន​ចំនួន ៦៥,៤​ពាន់​លាន​ដុល្លារ ចិន​មាន​ចំនួន​៦១ពាន់លានដុល្លារ​ និង​ហ្វីលីពីន​៣២,៨ពាន់​លាន​ដុល្លារ។ នេះ​បើ​តាម​របាយការណ៍​ចេញផ្សាយ​កាលពី​ខែ​ឧសភា​ឆ្នាំ​២០១៨​របស់​ធនាគារ​អភិវឌ្ឍន៍​អាស៊ី៕







Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.